Liście lecą z drzew...

Cały rok leci, czas pędzi, łebki rosną. Większa z rozkosznego bobasa nie wiem kiedy stała się pannicą prawie na wydaniu, Mniejsza swoimi bezzębnymi dziąsłami wgryzła się już w nasz skład na dobre... Każda pora roku zmusza czas do pędzenia w jakimś kosmicznym tempie. Ale nie ona... Nie jesień. Teraz czas zwolnić...
Uwielbiam wszystko co z jesienią związane. Z wielu powodów - estetycznych też, każdy zmysł dopieszczony. Może też dlatego, że typy depresyjne najlepiej się czują w taką aurę? Swój w swoim klimacie, ileż można niuchać kwiatusie albo piszczeć jaki to śnieżek ładny. Jesień to jesień - czuć na plecach jakiś koniec. I po prostu trzeba zatrzymać się w tych szeleszczących liściach by podumać.
Dziś mija dokładnie dwa lata odkąd nie ma Jej z nami, tak fizycznie... Są różne babcie na świecie, całe tabuny lepszych lub gorszych matek, kobiety takie czy inne. Moja Babcia była osobą, którą można opisać tylko miłością a nie słowami... Ukształtowała mnie, nas (moją Mamę i resztę rodziny) bardziej niż ktokolwiek inny. I mimo, że bardzo ale to bardzo mi Jej brakuje, to właśnie teraz, jesienią, czuję, że jest z nami tak blisko...

                                                                                                                                                                                                                   A. 

Grafika pochodzi ze strony: www.mojezyciemojemarzenia,blogspot.com