Mała terrorystka

Dyktatura dalej widać w modzie... I jakim przesprytnym stworzeniem trzeba być, żeby łącząc w sobie wygląd anioła bezwzględnie wymagać tego co się chce, i to jeszcze bez mówienia i pokazywania. To naprawdę jest sztuka. Perswazji przymusowej.
B. ma swoje standardowe hasło "Aaaaammmm!!!" Początkowo żądanie było spełniane natychmiastową porcją paszy do buzi, ale Szefowa wciąż nie była zadowolona i nawoływała dalej to samo. Całkiem niedawno doszliśmy z A. do wniosku, że owe rozdarte "Aaaaammm!!!" znaczy mniej więcej tyle co "Zmień to". "TO"! O to, to a nie tamto! Tylko TO! Wiesz mamo/tato które!

Pić, pić, piiiić!!!

Nasze problemy ze spaniem (wieczne i mordercze), z chodzeniem, gryzieniem itd., są tak naprawdę niczym przy jazdach z piciem, bo one akurat mogą zagrażać zdrowiu i życiu... Pytałam lekarza, farmaceuty, nic nie doradzili, oprócz "No trzeba uczyć picia z kubka!" Blanka jest pod opieką logopedek od samego regresu, czyli prawie 4,5 roku, są lepsze i gorsze, ale dopiero ta najnowsza zaczęła brać na poważnie to co się dzieje w kwestii picia u mojego dziecka. Złą (jak się okazuje z perspektywy czasu) była decyzja o oduczeniu B. ssania z butelki. Bo przecież ona już taka duża, jak to z butli pić?! Więc się szybko oduczyło, Mała z tym akurat nigdy nie miała problemów, poszło ekspresowo. Niestety zabrakło alternatywy; nie pijemy z butli - nie pijemy wcale. 

(Bez)nadzieja

Słyszę to od zawsze, bo sumie co powiedzieć na typowo patową sytuację? Ano tylko, że trzeba wierzyć że będzie lepiej, bo wiara umiera ostatnia i cuda czyni oraz "wiara-nadzieja-miłość" ponad wszystko. Mi z tej trójcy została chyba już tylko (albo może aż) miłość, a pozostałe dwie wiecznie doprowadzają mnie tylko do frustracji...

Im dalej w czas, tym bardziej przyjmuję pewne sprawy, akceptuję ich nieodwracalność, biorę takimi jakie są odrzucając nierealne wizje jakie chciałabym by się w moim życiu ziściły. Z zewnątrz i dla znawców życia pewnie to wygląda tak, że położyłam na B. przysłowiową lagę, że już nie walczę i sobie odpuściłam.

Perypetie z Panem Kibelkiem

Temat delikatny toteż ograniczę się do pewnych ogólnych doświadczeń i mądrości i powstrzymam się od załączenia zdjęcia z modelką na tronie. Od początku wiedziałam, że kwestia pieluchowania przez całe życie będzie dla mnie trudnym tematem... Nie, że ja jakaś delikatna paniusia z tipsami czy co, bardziej tak emocjonalnie - ten fakt może rodzica boleć. Dlatego też, gdy stopniowo odpuszczałam sobie kolejne podpunkty z listy "Czego nauczę swoją Córkę", tego akurat byłam pewna, że walkoverem rettowi oddać po prostu nie można.

"Ona jest głupia/dziwna/nienormalna"

Dlaczego? Bo NAWET nie umie mówić. Bo TYLKO bije brawo. Bo się pluje i ma pieluchę jak mały dzidziuś. I jak tu dyskutować z tak twardymi dziecięcymi argumentami? Gorzej jak rodzice owego dziecka myślą tak samo. 
Dzieci to dzieci, wiadomo - strzał prosto w serce, myślenie w linii prostej i prosta acz brutalna argumentacja. Taka dziecięca natura, z tym niewiele chyba da się zrobić. Ale gdzie cały sztab nauczycieli życia, którzy powinni ekspresowo (i odpowiednio) zareagować?

Stópki, rączki...

Pewne małe puszyste stópki i udręczone rączki są obiektem mojej (chyba niegroźnej) obsesji. Uwieeeelbiam je wszystkie cztery :) I niby miliony dzieci mają owe kończyny, i niby tyle samo matek na świecie je ubóstwia, to jednak te należące do mojej B. są zupełnie i absolutnie wyjątkowe.
Bo kto zrozumie ile może przejść maleńka łapka, która musi (po prostu musi, bo inaczej się udusi) być "klepaną" cały dzień, za wyjątkiem epizodów spania? Codziennie, 7 razy w tygodniu, miesiąc za miesiącem i koniec w końcu - latami? 

(Perfekcyjna) very bad mother

Miało być słodko-pierdząco, wyszło jak zawsze. Rano na stole, okupiony godziną przy garach, deser "Bounty". Romans kokosa z kremem sojowym i czekoladą; miłość zmaterializowana w małej udekorowanej truskawką miseczce. Nie spodobało się, w brzuchu po 25 minutach nic, ale na ścianach, ciuchach i we włosach to już bardziej. Wzięłam na klatę (dosłownie również). Potem plan przewidywał gładką i stymulującą godzinę rehabilitacji, udało się może 30 minut przerwane wrzaskiem "Aaaaa!!! Mordują!". 

"Gdybym ja wiedział wtedy to co wiem teraz..."

Tak ostatnio podsumował A. jakąś kolejną z rozmów typu "Mogliśmy rozegrać to inaczej". No tak, mogliśmy... I pewnie w wielu sytuacjach nawet powinniśmy postąpić inaczej; bardziej rozsądnie, rozważyć wszystkie za i przeciw, przewidzieć skutki. O jednym tylko trzeba tu wspomnieć - wtedy nie wiedzieliśmy nawet co to jest rett.
W miarę upływu czasu dowiadywaliśmy się. Sami. Nigdy nie było przecież sytuacji, że idziemy do doktora tej czy innej specjalizacji i nagle słyszmy "W zespole retta jest tak i tak, mamy następujące wyjścia...".