Życie smarkiem płynące

Blanką tłukło cały zeszły weekend a ja nigdy nie sądziłam, że będę się cieszyć, że się rozchorowała. A jednak, życie nie przestaje zaskakiwać. 39,2 gorączki w poniedziałek i przynajmniej brak bezdechów, czego chcieć więcej. Uruchomiliśmy czosnek, apapy, czary i mary i jakoś szczęśliwie dotrwałyśmy do końca tygodnia.

Jak z jajem?

Podsumowanie nie jest dostępne. Kliknij tutaj, by wyświetlić tego posta.

Opowiastka spod mięsnego

A. zaszarżował i rzekł sobotnim porankiem: "pizzę będę robił", trzeba było iść zatem zapolować na salama. Mięsnych ci u nas dostatek, co nie zmienia faktu, że w każdym w sobotę sytuacja taka jakby się wszystkim właśnie padlina w domu skończyła. Dla nas oznacza to, że tato wybiera, przebiera i zakupuje a my we trzy koczujemy z nosami przy szybie wystawy, za którą zachęcająco prezentuje wdzięki pluszowa świnka. Dziś z nami stało coś jeszcze.

Lęk

17 dni sielanki. Mój zatruty adrenaliną mózg i ciało nie zdążyły się jeszcze zregenerować, nie mówiąc o B. Masz z tyłu głowy, w szufladzie "coś optymistycznego", że to może jednorazowa akcja i się nie musi powtórzyć. Albo pełnia a bezdech ma prawo się zdarzyć i nie znaczy to, że kolejny pomysł na leczenie B. okazał się fiaskiem.

Katar-widmo, czyli natręctwa panny B.

Swoje paranoje B. ma od samego regresu. Wiadomo, że rett bierze się przede wszystkim za łapy i to one wyprawiają cuda w najróżniejszych konstelacjach, jednak inne części ciała wypadają u mojego dziecka też całkiem imponująco. Zaczynamy przegląd! A więc tak, lecąc od dołu i w miarę chronologicznie: 

Droga wózkowa

Kto czyta ten wie, że od jakiegoś już całkiem pokaźnego czasu walczę z systemem w celu ugrania Blance nowego dyliżansu. Wszystko by było łatwe i proste gdyby... było łatwe i proste. Od zrodzenia się samego pomysłu (a ten z kolei powstał z realnej potrzeby rośnięcia Blanki kręgosłupa i kończyn na potęgę) minęło już parę dobrych miesięcy ale do pełnego sukcesu i przewiezienia się funkiel-nówką wóziem jeszcze kawał drogi. Ale nie ustaję...

TEN dzień

Wiedziałam, że w końcu nadejdzie. Dzień, w którym Blanka przestała chodzić. Kiedyś, na początku, miałam tą wizje bardzo jasną i klarowną - rozpacz, rwanie włosów z głowy i moje błagania do niebios "Niech Ona jeszcze chodzi, nie zabieraj nam i tego!". Na szczęście moje wizje nie zawsze się sprawdzają a ów dzień wpasował się jakoś subtelnie w nasz szeroko pojęty "co-dzień". Tak sobie przemknął zwyczajnie między jednym niedzielnym rosołem a drugiem, wpasował się w życie, czmychnął pośród czwartków, piątków i innych dni. Tak jakoś naturalnie.

Aktualności

Był totalny padaczkowo-rettowy pat, ściana i bryndza, i szczerze mówiąc myślałam, że tak już zostanie. Ale na szczęście nowa Dr podjęła się walki o B. i wzięła na swoją klatę pewne bardzo odważne decyzje. Dotarło do nas (po raz kolejny) z jak parszywą padaczką mamy do czynienia i, że łatwo jej uśpić nie będzie... Ale są pomysły, jest nadzieja, piłka nadal w grze, czyli jest dobrze!

Poświęcenie?

Jedną z niewielu rzeczy jaka została mi z czasów studiów jest czepianie się słówek. Wiele już razy słyszałam o mym rzekomym poświęceniu się/siebie/życia/i innych tam dupereli na rzecz córki mojej niepełnosprawnej - Blanki. Skąd inąd macierzyństwo samo w sobie w masowej wyobraźni  funkcjonuje jako jedno wielkie poświęcenie. Nie, nie, nie! Moje bycie mamą B. i Mniejszej nie jest w żadnej mierze poświęceniem czegokolwiek i zrobię wszystko, żeby żadna z nich nigdy nie czuła, że matka coś na ich rzecz straciła.

Zima, matko, zima...

Na dworze jest spoko. Śniegu po same uszy nie ma więc ciągle jesteśmy zdolne do jazdy 4x4, na dwa wózki, na piątym biegu i off-road, tak jak lubimy. Wesoło się robi w fazie przygotowawczej do całej wyprawy pod kryptonimem "Wyjdźmy na dwór". Jak to mówi nasza Ciocia D. - "No to lecimy!" co jest ni w ... ni w oko dopasowane do tego jak się na otwartą przestrzeń zimą z dziećmi "leci". 

Jarzynowa tęsknota

I sałatka też oczywiście jarzynowa. Już wyjaśniam, już już. Jem sobie jak gdyby nigdy nic ostatnio sałatkę, B. siedzi obok i udaje, że ogląda Franklina. Obie dobrze wiemy, że ów żółw nie wzbudza w niej żadnych żywych emocji, w zdecydowanym przeciwieństwie do jedzenia na czyimś talerzu. B. łypie na mnie i na sałatkę, na mnie i znów - jak sroka w kość w te warzywa w dietetycznym sosie majonezowym. I nic dziwnego w tym by nie było, bo B. to mały podjadacz, gdyby nie to, że z Jej oczu aż waliło jakąś nieokreśloną i zupełnie nie-dziecięcą melancholią...