Bez jaj i przegrana

Nie, że nowa cud-miód-dieta. Nie, że mało śmiesznie. Nie. Ja bez jaj. Ja...
Wraz z całkiem żwawym procesem rozwoju retta w ciele mojego dziecka, następuje powolny rozpad moich cohones. Widzę to i czuję... Zmieniam się; coraz mniej we mnie woli walki, twórczego buntu i buty a coraz więcej... chciałabym napisać - pokory, ale to zdecydowanie bardziej smutna zgoda na to co się dzieje... 
Pomału staję się matką dorosłego, bardzo chorego dziecka. Stopniowo przechodzę już tą metamorfozę; warunki są spełnione - dziecko dorośleje (jakby nie było - wczoraj była niemowlakiem, dziś szykuje się do wymiany zębów mlecznych a jutro będę aplikować jej na pierwszy wąs pod pachą fafkulce...), rett postępuje z prędkością niemalże światła, a ja - nie robię się przecież coraz młodsza. Ani nie mam więcej siły. Niestety...
W efekcie tego wszystkiego - nie będę już latać w piżamie po płotach z voodoo-rettem w ręce i środkiem łatwopalnym... Nie napiszę kolejnej ody na jego wątpliwą cześć ani nie pomogę żadnej nowo-przyjętej do rett-grona matce... Dlaczego? Bo na tym etapie cholernie boję się retta i tego co robi z moim dzieckiem. Bo coraz częściej czuję, że to on a nie ja dyktuje wszystkie warunki... 
Coraz rzadziej walczę, coraz częściej staram się po prostu przetrwać. Patrzę na to małe ciało powalone dziś znów przez kolejny wybryk retta i tylko chce mi się płakać.

                                                                                              A.

Grafika pochodzi ze strony: www.coolchaser.com