Krajobraz po bitwie

Trzy doby napadów z bezdechami, samych bezdechów, drgawek i generalnie - pustoszenia naszego świata przez retta i co? Niedotlenienie tej klasy robi swoje a na efekty nie trzeba długo czekać... B. ledwo siedzi, głowa znów wisi na lewy bok, o jedzeniu nie bardzo jest w ogóle mowa, uśmiech - towar mocno reglamentowany. Ja się czuję jakby mnie porządnie ktoś skopał, A. podobnie, Mniejsze marudne. Dzięki dupo-recie, jesteś jednak zajebisty (w najgorszym tego słowa znaczeniu)...
Wiedziałam, że stajemy do nierównej walki z mocno nieprzewidywalnym przeciwnikiem. My dwa kroki do przodu a on nas jeb na orbitę i znów jesteśmy pięć kilometrów do tyłu. Z takim cholernym trudem przychodzi Blance osiągnięcie czegokolwiek (choćby to trzymanie główki, co ma nie tylko estetyczne znaczenie, bo ładnemu nawet ze zwisającą głową ładnie, ale choćby w kwestiach karmienia jest kluczowe)... Pracujemy na jakikolwiek sukces (ba! sukcesik) tygodniami, godzinami, dniami; na rehu, w domu, w przedszkolu, w pocie czoła, podlewając krwią, łzami i innymi płynami ustrojowymi. Nagle przychodzą takie dni jak ostatnio i tracimy wszystko. Dwa i połowa i liczę od nowa.
Widzę w jej oczach jak okropnie Ją to frustruje. Siedzi (a w zasadzie wisi) w wózku i tak smutno poddaje się tej cholernej niemocy. Próbuje podnieść głowę, a nie ma siły, jest tak bardzo zmęczona. My też, cała czwórka. A ja dodatkowo walczę ze strachem... Bo muszę Ją oddać do poprawczaka, nie mogę wisieć na Niej 24/7.  Gryzę pazury po łokcie, sprawdzam, chodzę, dzwonię...
Pomimo, że z ranami, jakby nas przejechało pendolino i z wiszącą głową (prawie jak miś Uszatek, ze zwichniętym uszkiem, hehe) ale  na tarczy. Znów dupka przechytrzyliśmy. Gejm on.

                                                                                                   A.

Grafika pochodzi ze strony: www.panoramio.com