Sen na wagę

Złota oczywiście. Jaką ma wartość i moc to ja widzę dopiero teraz. B. od prawie dwóch miesięcy śpi, pierwszy raz od regresu, a w zasadzie od urodzenia. Dostaje prochy, które skutecznie Ją wyciszają, śpi Ona, śpimy my. Na początku było dziwnie, bo 6 lat niespania robi swoje, ale do dobrego przystosować się nie jest trudno. Jakieś parę dni temu nałożył się gorszy dzień Blanki, choróbsko Mniejszej i dwie nocki z rzędu przeleciały nam starym trybem. Zwlekłam się rano i jak zobaczyłam A. to pomyślałam, że "Noc żywych trupów" to był dokument kręcony o nas.
Jakąś siłą rozpędu się przez te 6 lat przebujaliśmy, ale błogosławieństwo jakim jest sen może docenić tylko ten, któremu spać nie jest dane. Pamiętam poranki kiedy wstawałam (zwlekałam zwłoki raczej) z wyra i zaczynałam od razu ryczeć. Że chcę spać, tylko spać, spać, spać. Trzy godziny bez wrzasku Blanki, albo chociaż dwie bez jej zawodzenia. Że oddam wszystko byleby choć jedna noc była nocą, taką z ciszą, spaniem i resetem przed dniem kolejnym. Żyliśmy 6 lat bez tej jedynej w swoim rodzaju możliwości zregenerowania ciała i ducha. Dzień zlewał nam się z nocą, a noc przynosiła jeszcze większe zmęczenie. Walczyliśmy o każdą godzinę, minutę, potem nawet chyba o sekundy... A B. dalej nie spała. Szalała, wyła, rzucała się. Spirala i wariatkowo... I tak 6 lat. A od neurologów ciągle słyszeliśmy "No nie da się, taka padaka, taki zespół". Kompletny pat.
Moja desperacja osiągnęła totalny zenit gdy urodziła się Mniejsza. A. walczył z B., ja z Mniejszą. W momencie gdy poczułam, że z tą najmłodszą w naszej rodzinie jest śmiesznie łatwo (cycuś, kupka, buziak, spać) tyle, że budzi ją stale wrzask starszej siostry pomyślałam, że koniec. Ani nocy więcej, bo wszyscy w niedługim czasie wylądujemy w szpitalu bez klamek. Udało nam się dostać do neuro, która jest także psychiatrą i pediatrą. Opowiedzieliśmy jak wygląda u nas kwestia "spania" a z naszych wydzierganych żyłami gał wiało chyba taką desperacją i rozpaczą, że Dr powiedziała "powalczymy, tak się długo nie da". B. dostała leki. Porządne, nasenne, nie żadne melisowe, które tylko rozśmieszają naszego retta tylko poważne psychoaktywne usypiające. Bałam się, nie powiem. Gryzło mnie w sumieniu, że ma już tyle cuksów i jeszcze musi ćpać dodatkowe, bo mamusi się zachciało spać. Ale spanie to było wtedy coś czego pożądałam tak bardzo jak co najmniej domu z basenem. Albo i bardziej. Że mogłam nie żreć tydzień, zrezygnować ze wszystkiego, byleby tylko móc spać a nie walczyć z ryczącą Blanką. Dzięki Bogu udało się! B. poszła na tą magiczną substancję dosyć szybko, która nie zwala Jej z nóg tylko pomału wycisza, uspokaja ręce, koi. Daje zasnąć i spać kilka godzin. Owszem, czasem się zbudzi, pogada, zapłacze, damy pić, buziaka i śpi dalej. Nie wrzeszczy, nie cierpi, nie szaleje. Noc znowu jest po to, żeby nałapać sił na następny dzień. I jest milion razy łatwiej bo chociaż śniąc można się trochę do tej średnio łatwej rzeczywistości zdystansować.

                                                                                                  A.

Grafika pochodzi ze strony: www.tapetus.pl