Tego trzeba się nauczyć

Taka oto przedświąteczna opowiastka. Śnieg, wichura, zawierucha, podjeżdżam z Blanutką pod kamienicę, wrzucam migacz i parkuję na naszej kopercie. Przede mną stoi fu-fu-fa biały wóz, czarne szyby, elektryczne lusterka, który cofa pod prąd (bo u nas jednokierunkowa). Ale co mnie to tam, nie jestem z drogówki, więc wjeżdżam, gaszę auto i wysiadam aby wypakować moje Dziecię. W tejże chwili ze spienioną śliną na pysku z powyżej opisanego auta wyskakuje młody (ok. 35-40 lat) gniewny i zaczyna do mnie szczekać, że ON tam parkuje, że ON wrzucił migacz pierwszy, że ON ON ON! tam sobie na chwilę musi przystanąć a ja jestem chamka. O! A ja stoję, żuchwa mi wisi i patrzę... I słucham... I chłonę. 
Dobija do nas Siostra mojego A. i stoimy tak obie. W końcu mnie odetkało i zauważam, że koperta została wymalowana na moje życzenie, na co Pan mi odpowiada, że nie jest podpisana, że ON tam miał parkować, a ja mu się wpieprzyłam (godne zauważenia jest to, że uprawnień i tzw. karty parkingowej nie miał, za to bluzę z napisem "PZU" już tak). Szybko stwierdzam, że nie ma z kim i nie ma o czym i biorę się za wypakowywanie Blanki. A miły pan co? Wyciąga komórę-smartfona i trzaska mi zdjęcie. Na szczęście moja granica uprzejmości i dobrego wychowania została w tym momencie przekroczona i również zrobiłam mu zdjęcie pamiątkowe, wzięłyśmy Blankę na ręce i wściekłe poszłyśmy do domu.
Jaki morał z tej bajki? Że dupa ze mnie... Wołowa dupa. Bo Mama i Tato tak mnie wychowali, że grzecznym trzeba być i uprzejmym i miłym. Niech mi się ten prostak tu nawinie jeszcze raz to mu pokażę, na co mój kulturalny język stać. A jak nie moja koperta i ON sobie chce tam parkować, żeby mieć bliżej do kiosku po gazetę, to niech bierze retta albo chociaż Blankę na ręce i zapieprza z Nią z końca ulicy.

                                                                                                   A.

Grafika pochodzi ze strony: www.atticus.pl