Gryzoń wiary, nadziei, miłości

Pytanie jest: czy mały futrzasty stwór w rękach 10-latki może doprowadzić starą babę niemalże do łez? Odpowiedź brzmi: jes, jes, jest! Na pewno nie każdą, ale rett-frustratkę taką jak ja to okazuję się, że bez problemu. I to był właśnie finał mojej opowiastki.
A teraz początek i środek. Nasz plac zabaw i park jest jednym z największych przelotowych miejsc w mieście, idealnie na drodze do i z rynku, na autobus, do przedszkola, szkoły, netto i na pocztę. Przewija się przez niego cała masa dzieciarni, tym większa im więcej stopni na termometrze (złośliwie zauważę, że jak pada to jesteśmy tylko my trzy plus dwie nasze znajome co wody się nie boją). 10% tego towarzystwa to tubylcy, pozostałe 90% stanowi cały przekrój społeczeństwa; od łowczyń pińcet plus (co 9 miesięcy + 1 do stada), poprzez rozhisteryzowane babcie i ich narowiste wnuczęta, nianie z najniższą krajową, dziadki z browarem pod ławką i wnusią gdzieś tam w tłumie, po grzeczne i ułożone maluchy wyglądające jak żywa reklama rezerweda ze swoimi ekskluzywnymi opiekunkami.
To 10% składające się z mieszkańców okolicznych kamienic i bloków już nas zna, zapytało po 10 razy "a czemu ona dalej siedzi w wózku" i "czy ona jest dzidzia?", opatrzyło się i traktuje nas jak całkiem naturalny element placowego krajobrazu. Reszta przychodnych, przyjezdnych i innych przybyszy zachowuje się tak jak reszta świata, czyli albo się gapi i myśli, że kosmitka, albo na wszelki wypadek udaje, że Jej nie ma i się swobodnie boi. Luzik, przyzwyczaiłam się. Wczoraj natomiast dostałam od losu taką perłę, że aż nie ścisnęło w samym sercu...
Mniejsza zadymia, my z B. siedzimy tak jak te dwie staruszeczki na ławce, nawijamy sobie o pierdołach, czyli dzień jak co dzień. Nagle materializuje się przed nami dziewczynka z chomikiem w dłoni (miałam kiedyś takiego, ale chyba mu się nie podobało tak jak mnie bo pół życia uciekał za szafę), podchodzi do Blanki, wyciąga rękę i mówi "Cześć, jestem Lena"... Ja zdębiała, szczęka na podłodze ale wracam do realiów mówiąc kretyńsko temu pozornie nieogarniętemu dziecku: "Ale Ona jest niepełnosprawna". To zwykle zakańczało akcję szybką ewakuacją, ale nie tym razem. Młoda odpowiedziała "Wiem, i co z tego?" po czym wyjęła Blankową łapkę by dać sobie cześć. Potem zapytała czy chce chomika a chwilę później rozprostowywała już Blance te Jej małe krzywe paluchy dopasowując je do swojego zwierza. Nie byłam w stanie powiedzieć za wiele, może oprócz "dziękuję". Na sam koniec usłyszałyśmy tylko "Cześć Blanka! Ja też mam starszą niepełnosprawną siostrę, ale ona jest straszna, nie taka fajna jak Ty. Bo mnie bije i zabiera mi chomika. Ale i tak bardzo ją kocham"...
Marzę, żeby moja młodsza Córka umiała kiedyś dać komuś w potrzebie (akceptacji, równości, nadziei) kawałek swojego serca, obojętnie pod jaką postacią. Może być i w formie chomika.

                                                                                                     A.

Grafika pochodzi ze strony: www.jacobcherians.blogspot.com