Nie umiem inaczej

Ostatnio ktoś (nieważne kto) powiedział mi: "Strasznie ten Twój blog kontrowersyjny". Nie dociekałam czy to komplement czy obelga, ale zaczęłam dopytywać co tam jest takiego kontrowersyjnego, bo naprawdę mnie to zaciekawiło. Okazało się, że moja postawa i prezentowane poglądy. Pomyślałam "Hmmm... Serio?!" i zaczęłam dumać, czymże ja ludzkość mogę oburzać. Przyznam, że dalej nie pojmuję co może być szokującego w tym, że matka chorego dziecka, bez bicia, przyznaje się, że ta ciernista droga wcale jej nie uszczęśliwia, że nie ma poczucia bycia wybrańcem losu i czasem po prostu szarpie się z życiem...
Zawsze stawiałam na to, żeby mówić (a więc i pisać) prawdę. Żeby być szczerą wobec ludzie, ale przede wszystkim wobec siebie samej. Żeby nazywać rzeczy po imieniu. Nie potrafię ubarwiać, nigdy nie napiszę posta zaczynającego się słowami "Dziś rano wstałam a mamusia dała mi lekarstewka. Potem pobawiłyśmy się w kosi-kosi, a chwilę później miałam ataczek". Jeżeli jest mi cholernie źle, to przyznam, że jest mega dupa i nie wiem jak z niej wyleźć, a nie będę udawać bohaterkę życia skoro czuję, że tracę grunt pod nogami. Jak się cieszę, to też na maksa... No taka jestem, takie jest moje podejście do życia i jeżeli jest ono rzeczywiście kontrowersyjne to muszę wziąć to na swoją chudą klatę :) Swoją drogą, w naszym pięknym kraju wszystko co od normy odstaje jest be. A z czym tu mamy do czynienia? Daleka od normy dziewczynka, matka tym bardziej dziwna, w dodatku twierdzi, że jej dziecko jest aniołem, i to bezskrzydłym. Nic dziwnego, że kontrowersyjne to wszystko :)
 Jakoś bardzo nie lubię pojęcia "normalność", a jednostki które uważają się za te normalne właśnie - najbardziej mnie niepokoją :)

                                                                                               A.

Grafika pochodzi ze strony: networkerforbusinesswomen.com