Big sista

Przysięgam, nie doceniałam Jej... Tak bardzo Jej nie doceniałam... Mimo, że dla mnie jako matki B. jest najcudowniejsza, najmądrzejsza i najpiękniejsza to wrodzony realizm zawsze kazał mi realnie oceniać na ile Ją stać. Ale tym razem baaardzo się pomyliłam. 
Wydawało mi się, że znam swoje dziecko na wylot, jej reakcje, stopień rozumienia świata itd. Okazało się, że g... wiem. Gdy przynieśliśmy do domu pannę Mniejszą - reakcja Blanki zwaliła nas z nóg. Bo czego można spodziewać się gdy przedstawia się tak abstrakcyjny byt jak młodszą siostrę? "Coś" co wzięło się nie wiadomo tak naprawdę skąd, było kawał życia odstającym brzuchem u mamy a teraz zmaterializowało się pod postacią maleńkiego i wrzeszczącego człowieczka. 
Przyznam - bardzo obawiałam się reakcji B... Najbardziej bałam się jej obojętności (która tak często u nas przecież występuje). Ale nic takiego nie miało miejsca, bo ona zaskoczyła tak bardzo, że polały się łzy... Był uśmiech na maleńkiej (tzn. tej większej) buźce, żywe zainteresowanie a w oczach wszystko o czym można tylko było marzyć. Ale najważniejsze, że było zrozumienie i jakkolwiek głupio to może zabrzmi - miłość. B. patrzyła na nas, na Mniejszą i znów na nas i mówiła całą sobą - "Wiem! Ona była w brzuchu, teraz jest tu, jest nasza... Zobaczcie jaka jest śliczna!". I tak jest do dziś. Nic nie jest w stanie wywołać większego uśmiechu niż patrzenie na tą Najmniejszą (już nie mówiąc o tym, że śmiech B. rośnie wprost proporcjonalnie do wrzasku siostry, nie ma przecież nic śmieszniejszego niż takie coś małe rozdarte ;)
Blanka - ogromna to lekcja dla mamy, Aniołku. Już nigdy nie pomyślę, że życie leci obok Ciebie...

                                                                                              A.