Jest (i będzie) grubo

Game on drodzy Państwo, trza było w końcu wrócić do gry. Po prawie 9-miesięcznej przerwie zaliczyłam niedawno swój debiut w dźwiganiu mojego Skarbka B. I pierwszym co rzuciło mi się na myśl i język (poza bluzgami oczywiście) było: "Ona przytyła chyba z tonę!". Ale waga nie zostawiła złudzeń - B. przybrała przez ten czas raptem pół kilo... I dopiero po tej przerwie uzmysłowiłam sobie jaką to trzeba mieć krzepę, żeby zajmować się Rettką.
Zawsze jakoś skupiam się na psychicznych uciążliwościach "mienia" chorego dziecka - bo pogodzić się trudno, bo "dlaczego ja?!" i inne takie. Ale to w sumie tylko jakaś część trudności, z którą psychika prędzej czy później musi sobie poradzić. A fizycznie? Zonk...
Przecież dla nas, mam, obsługa 24/7 włączając w to wieczne dźwiganie, noszenie, ciągnięcie i siłowanie się jest niezłym wyzwaniem... Ja jakimś kurczakiem nie jestem, ale do herod-baby też mi daleko. Po prawie 6 latach noszenia Blanki już czuje, że pomału wysiadam. Gorzej - nawet A. zaczyna skrzeczeć podczas niesienia B. do domu. Moja natura każe mi do tego martwić się na zapas - co będzie za 10, 15, 20 kilo? 
Schody, fotelik w samochodzie, krzesełko do karmienia... Wszystko to wymaga chwycenia i podrzucenia Blanki. Jej chodzenie już także, bo podtrzymuje się to bezwładne ciałko, które z powodu niskiego napięcia mięśni robi wrażenie jakby ważyło 50 a nie 17 kilo. Do tego dochodzi noszenie, rozkładanie, składanie wózka, zakupy, oporządzenie domu itd. Wszystko wymaga siły... A przecież Tato musi pracować, w większości czasu go po prostu nie ma. I można sobie mieć "te" czy tamte dni, bóle pleców, głowy czy paznokcia, być w ciąży, połogu albo menopauzie - i co? I jajco. Trzeba brać Rettkę, rzucać nią przez bark czy biodro i strugać kulturystkę. A to z pewnością niezawodny sposób na dobrą sylwetkę (a w przyszłości - pięknego okrąglutkiego garba) :)

                                                                                              A.

Grafika pochodzi ze strony: www.sportfan.pl