Chciałaś to masz

Ten dzień musiał kiedyś nadejść. Po prostu musiał... Od zawsze byłam świadoma, że macierzyństwo to taki kawałek chleba, na którym sobie idzie wszystkie siekacze i trzonowce połamać, i że daleko mu do wersji z reklamy Almette. Pomimo ciągłego balansowania na granicy obłędu, masochizmu, euforii i rozpaczy, zawsze te sporty bardzo lubiłam. Bycie mamą jest naprawdę najlepszym co mi się w życiu zdarzyło, lubię to i tyle, co nie zmienia jednak faktu, że do perfect-mamy to ja mam jak stąd do Australii.
Przedwczoraj, dzień armegeddonu i totalnej rozpierduchy jak i bezpośredni dowód na to, że minęłam się jednak z powołaniem. Sytuacja rysuje się następująco: Panna Duża z jesiennymi glutami i niezadowoleniem siedzi na kanapie i lamentuje. Bo znowu w życiu jej nie wyszło, bo zupa za słona a jabłka po 2,50. Panienka Mniejsza robi to co zwykle, czyli jest nadal na etapie misia koali albo kangura, tj. funkcjonuje tylko przylepiona do mnie; w chuście albo na lonćki. Nie daj Boże poleżeć, parzy w dupę tak bardzo, że no way. Na dworze coś co zabija zawsze i mnie i B. - w ciągu godziny po 15 razy słońce, deszcz, chmury, wiatr, słońce itd. Efekt jest taki, że B. szaleje, a mi pęka łeb. Tato będzie, ale później, Babcia musiała już jechać do domu a my we trzy sprawdzamy gdzie są nasze granice wytrzymałości. Niby nic, typowy maminy dzień jak co dzień, ale w duszy drze się głos "Heeeelp!" Myślałam, że to takie prostackie i że nigdy z mych ust nie padnie, a tu proszę, sama nie wiem kiedy wrzeszczę do obu: "Przecież się nie rozdwoję!!!". B. patrzy z typową dla siebie ostatnio miną szydercy a Mniejsza ze 100%  pewnością i wiarą we mnie, że jak to nie?!, mama może wszystko, rozdwoić się przecież też. No problem. A mama co? Teatralnie opiera się o ścianę, zjeżdża dupskiem w dół i siedząc na podłodze na linii wrzasku obu panien toczy szlochy oraz gile z nosa doprawione całkiem pokaźną dawką łez.
Pytanie jest "Czy warto było???". I tu z absolutną pewnością odpowiadam - HELL YES!!! Yes, yes, yes! I niech ja sobie nie radzę, niech podgryzę czasem te ściany albo rozmyślam jak jedną czy drugą wcisnąć w okno życia albo oddać do zakonnic, ale ani mikrometra nie żałuję. Ba!, jak mnie upodlą trochę tym macierzyństwem i przeczochrają po podłodze, to czuję przynajmniej, że żyję. Bo dla nich warto nawet upaść do poziomu sznurówek. 

                                                                                               A. 

Grafika pochodzi ze strony: joeforamerica.com