Prosto w oczy

Jak postępować z przerażoną matką, która cała telepie się za doktorskim biurkiem i wielkimi jak dwa talerze oczami błaga "Powiedz, doktorze, że nie jest tak źle..."? Ano eufemizmem najlepiej, eufemizmem. Okrężną drogą, mydleniem oczu i owijaniem w bawełnę ubrać w słowa prawdę, że jest ŹLE. Powiedzieć "no nie jest do końca dobrze", "trudno wyrokować..." albo "no wie pani, hm...". Tak zwykle traktowali nas lekarze, zwłaszcza neurolodzy, aż w końcu na naszej drodze pojawił się na tyle odważny, że wywalił prawdę prosto w gały. Nie był to przypadkowy doktor, tylko neurolog z hospicjum.

Zdziwienie? Trochę tak, bo to pierwsza taka sytuacja a przerobiliśmy już całe tuziny białych fartuchów... Ten był inny. Popatrzył na nas i powiedział wprost - "Rokowania są ZŁE". Oboje z A. o tym wiedzieliśmy, ale psychika ma to do siebie, że ubiera okrutną prawdę w tak kolorowe fatałaszki, że wygląda ona całkiem znośnie... A tu nagle ktoś jednym ciachnięciem słów w powietrze obnaża ją do zera i zmienia wszystko...
Cały mój plan legł w gruzach, przyjechałam po nowy lek a wyszłam z receptą na... życie. Z hospicjum. Nakazem bycia z Nią, dla Niej, dla najbliższych. I na nie przegapieniu siebie w pogoni za lekarstwem i ratunkiem. Bo życie jest tu i teraz, tylko jedno, mimo, że w pakiecie z rettem. 

                                                                                                A.

Grafika pochodzi ze strony: www.isscotthoughts.com