Nie, bo B. ...

Choćbyśmy były umówione od roku a to spotkanie miało być na miarę kawki Merkel z Kopacz, to odmówię w ostatniej chwili. Choćby wydawało się, że nic nie pokrzyżuje mi planów to być może będę musiała Cię zawieźć. Choćbym tylko podejrzewała, że z B. jest coś nie tak - wszystko zejdzie na drugi plan... A nawet na trzeci. Bo są takie dni, kiedy nie ma dyskusji a wybór między "umówiłam się" a "z B. dzieje się coś złego" jest absurdalnie oczywisty. Możesz się obrazić, rzucić fochem albo oceniać moje decyzje, ale to nie Ty a ja biorę pełną odpowiedzialność za jej życie. I gdy stwierdzę, że coś temu życiu właśnie może zagrażać, to wszystkie inne moje plany pójdą w nanosekundę w kąt. 
Czasem po prostu się nie da... Bo Ona walczy o każdy oddech, niepokój nie pozwala żyć albo zwyczajnie COŚ jest nie tak. Boli, uwiera, żre jak upierdliwy komar. A wtedy nie dam rady siedzieć na kawce i plotkach, bo moje serce  będzie i tak z nią a głowa zrobi wszystko by choć spróbować ulżyć w tym cierpieniu. Bo to nie jest tylko marudzenie niepełnosprawnej dziewczynki. To jest prośba mojego dziecka: "Mama, źle mi, pomóż...". 
I musisz zrozumieć, że choćbym nie wiem jak chciała nie zmieniać naszych planów, spotkać się, dać swojej popapranej głowie odpocząć, to gdy coś zacznie dziać się z B. - zmienię je od razu. Pomimo, że bardzo Cię lubię a kawa z Tobą dałaby dziką rozkosz... Odpowiedzialność za nią każe mi zostać i być blisko...

                                                                                                                                                   
                                                                                                       A. 

P.S. Ten wpis nie ma na myśli nikogo konkretnego, pokazuje tylko jak to niestety u mnie działa. Hierarchia wartości, obowiązki, przyjemności...

Grafika pochodzi ze strony: www.majewska-opieka.pl