Zima, matko, zima...

Na dworze jest spoko. Śniegu po same uszy nie ma więc ciągle jesteśmy zdolne do jazdy 4x4, na dwa wózki, na piątym biegu i off-road, tak jak lubimy. Wesoło się robi w fazie przygotowawczej do całej wyprawy pod kryptonimem "Wyjdźmy na dwór". Jak to mówi nasza Ciocia D. - "No to lecimy!" co jest ni w ... ni w oko dopasowane do tego jak się na otwartą przestrzeń zimą z dziećmi "leci". 
Jak już wszystkie są ubrane, dzióby posmarowane, najedzone, zwarte i gotowe to B. odstawia cyrk pt. "Padam". Jak w piosence: "Padam, padam, padam". Biegnę, podnoszę - pada. Trzymam nogą, opieram o ścianę, podpieram jamnikiem - pada. Zostawiam, niech leży i lecę po Mniejszą. Mniejsza ma jeszcze ciekawszą propozycje ubarwiania spacerowej rzeczywistości i stwierdza, że bez sensu z taką pustą pieluchą. Niech się pampers/dada/babydream nada do tego do czego stworzony. Mama rozbierze, przewinie, ubierze i sama z potem cieknącym po tyłku jak z Niagary dotrze do punktu wyjścia. Gdzie, przypominam uprzejmie - leży B. W najlepszej opcji leży, bo może już siedzi 2 metry dalej albo przybija czołem gwoździa. Wychodzimy! Tak jak w dekalogu "Zimowego spaceru z dzieckiem" pobrzmiewa - ubierz najpierw siebie potem dziecko, żeby się nie zgrzało. Jasne, żadna z nas trzech zgrzana przecież nie jest. Jak już wyjdziemy i zaliczymy pięć przepisowych rund wkoło kamienicy a matka dojdzie do siebie, można podjąć wyzwanie actimela, czyli wrócić z bandytkami do domu. Mniejszą się jakoś wniesie, w całym oprzyrządowaniu w 10 kilach się zamknie, w kupie (heh) się trzyma więc lecimy. Po drodze jedna lub kilka z opcji aktywizujących matkę: wypadnięcie smoczka (tak, tak, stroną silikonowego cycka do żwiru na schodach, nie inaczej!), nagły atak złości B., rzut kluczami pod nogi, przemiła pogawędka z sąsiadką itd itp. Najlepiej jak któraś się rozryczy, bo matka za wolno skacze albo z jakiejś innej przyczyny. A jeszcze lepiej jak drą się obie. To wszystko po mnie spływa jak po kaczce, aż do momentu wyciągania B. z wózka z jej czarodziejskiego śpiworu... Tu mój zen się kończy z prędkością światła. Nie wiem, mam podejrzenia, że Blanki wózkowy ocieplacz wszedł w jakieś konszachty z jej butami i żyją osobnym utajonym życiem. Ja za B., a tam Ją wszystko w środku trzyma. Jak w wierszyku; matka za Blankę, Blanka za śpiwór, śpiwór za wózek, wózek za podłogę i jeb! Totalna rozpierducha. Nie raz myślę, że wyjęcie samej B. z wózka zimą jest po prostu niemożliwe, wszystkie szmaty, pasy, śpiwory i inne muszą wlec się za nią. No ubaw po same (spocone) pachy.
Nie narzekajmy, idzie wiosna. Wtedy bez tych wszystkich okuć, obić, ciuchów i bajtli pójdziemy w długą, ino kurz pozostanie! :D

                                                                                                       A.