K jak kyzys

Nie będę silić się na wyszukiwanie pozytywów, bo dupa jest. Jedenastą dobę B. kontempluje zasłonę tłocząc gile z nosa i wypluwając płuca. Wszystko na nie. Inhalacji, lekom, bajkom, teledyskom, kolędom, staniu, chodzeniu (a fe!), robieniu czegokolwiek oprócz buczenia i oglądania zasłony mówi stanowcze nie. Nie może wyjść szukać wiosny, to wiosnę przyniosłam jej do domu w formie 3 badyli (2 żonkile plus tulipan) ale też źle. 
Chorowanie dziecka z rettem to nie tylko "w czasie choroby dzieci się nudzą i marudzą". Dla takiej B. to szereg innych komplikacji; od bezdechów, szalejącej epi, rozpaczy z bliżej sobie znanych powodów, po problemy żołądkowo-jelitowe i ogólnie pojętą lipę... Ja gilem rzucam równie imponująco co B., i to też wcale mi nie pomaga. Chcę ją jakoś zmobilizować do życia, ale się po prostu nie da. Źle i chłodno coś między nami... Niezgodność charakterów, która w pierdlu objawia się w całej swojej okazałości. Bosz, byle już można było stąd wyleźć i wciągnąć powietrze do niezainfekowanych i niezalanych pulmicortem płuc.
Weszłam dziś na parentingowy blog pewnej mamy z gracją i mało mnie szlag nie trafił. Powinnam naprawdę unikać tak wqrwiającej lektury, zwłaszcza w tego typu dni. Rozpisuje się pani jak to jej dwie (zdrowe) córeczki mają wiosenne gile i jak to ona nie może znieść ich cierpienia. I tych rozpalonych gorączką główek opartych na jej zbolałej piersi oraz smutnych zrozpaczonych oczu, które chcą wyjść na plac zabaw. I jak trudno znieść ten matczyny strach gdy kaszlą. Mój Boże, nic z mojej wrodzonej empatii, nic ze zrozumienia drugiej matki w gilowo-domowej opresji i nic z solidarności jajników. Pomyślałam to czego myśleć nie wolno, a jak mi się w bani pomyśli to wysyłam do kąta krótkim "Agato, Ty prymitywie, ejejejjj...". Ale co tam, specjalnie dla Was, specjalnie by ugasić trochę ogień mego dzisiejszego rozżalenia zwerbalizuję to - Ty głupia babo, masz dwójkę zdrowych dzieci, z chwilowym wiosennym gilem, robota do gotowania obiadu za 4 tysiące i męża, który nie dość, że robi Wam zdjęcia to jeszcze do nich pozuje - i Ty mówisz, że masz źle?! O nie, moja panno.
Podsumowując - to ja mam źle. Ja mam bardzo źle. Ja. mam. zły. dzień. JA, Ja, jA!. ;)

                                                                                             A. 

P.S. Powyższy wpis interpretować można na dwa sposoby:
1. Autorka w swojej złośliwości rozpływa się w auto- i nie-autoironii, bo czasem musi, bo inaczej się udusi, prowokacja taka i tak lubi.
2. Autorka jest dziś tak wyrąbana, że mówi poważnie i sama się gani za te brzydkie myśli i słowa. A tej Pani z gotowaczem obiadu i dwójką zdrowych chwilowo zagilanych dzieci po prostu zazdrości i żal jej 4 litery ściska.

Grafika pochodzi ze www.bascat.pl