Jak siorka z siorką

"Ani miłość kiedy jedno płacze
a drugie po nim skacze." - Happysad "Zanim pójdę"

W mailach jakie zapychają mi skrzynkę ciągle przewija się pytanie o to jak układają się relacje B. z młodszą siorką. No dobra, żartowałam, nikt nie pyta a ja ciągle mam ten błogosławiony komfort, że piszę co chcę a jak nie chcę to nie piszę ;) Ale jako, że nasz mniejszy szkrab dobija niedługo okrągłego roku, wygląda już jak człowiek, chodzi prawie jak człowiek a nie jak ojciec po imprezie i generalnie z dnia na dzień umacnia swą pozycję w stadzie to postanowiłam napisać słów kilka o tej siostrzanej miłości. Wszystko co się między nimi dzieje jest dla mnie absolutnie odkrywcze bo sama jestem jedynaczką.
No więc początki wcale nie były łatwe, myślę, że pół roku lekko B. wychodziła z szoku, że to się dzieje naprawdę i oddać się już nie da.
Że Ona jest i zostanie z nami na zawsze. I co najgorsze - że jest równie ważna. To był cios. Na co dzień dużo się nie zmieniło przy czym Blanka z tygodnia na tydzień cichła, smutniała, traciła kontakt i typowe dla siebie żywe reakcje. Ja to nazywałam rettem i "postępem choroby" a to był Jej wielki dramat o nazwie "mam siorkę". Dopiero później zaczęłam kojarzyć Jej humory z tym, że zwyczajnie jest zazdrosna. Dąsała się o każde "wykroczenie" - całowanie Mniejszej, przywitanie się przez Tatę najpierw z nią itd. Robiliśmy wszystko by czuła się ciągle numero uno jednak Ona wiedziała, że nie jest na podium już tylko jedna.
W momencie gdy Mniejsza zaczęła Ją zaczepiać, tarmosić, tulić i szarpać nawiązywała się pomaleńku relacja inna niż walka o pozycję córy alfa. I jak jest? Ano przeciętnie, zwyczajnie, normalnie (uwielbiam to słowo..., uwielbiam "normalnie"). B. jest większa, mądrzejsza i cwańsza (na swój oczywiście sposób) no więc ustawia Mniejszą. Kocha Ją i nienawidzi. Ciekawi się i ma jej dosyć. Zaczepia i odpycha. Czyli normalna, zdrowa siostrzana relacja.
Są dni kiedy świata jednej i drugiej nie da się pogodzić, bo działają na siebie drażniąco, budzą się i nakręcają. Są takie dni, a ja gdzieś pomiędzy walczę, żeby ten wspólny mianownik choć na kilka godzin wypracować. Wtedy na pewno któraś traci, coś oddaje, czemuś się musi poddać. Ale plusów jakie mają z faktu bycia siostrami nie da się naprawdę zliczyć. Mam nadzieję, że jeszcze 2-3 lata i będą mogły (i chciały ;) za siebie zabić. Mniejsza już teraz jest szkolona, że na hasło "twoja siostra to głupek, debilka, etc" ma bez zastanowienia atakować prosto na tętnicę szyjną.

                                                                                                A.