Kowalski, podaj opcje

Łzawy scenariusz jakich wiele: piękna ona, łysy on, feromony załatwiają sprawę, perfekcyjny ślub, jeszcze bardziej perfekcyjne mieszkanie na kredyt, niedziele w galeriach, poranki przy kawie i dwie kreski na teście. Radość, euforia, maciupcie buciki, róż, róż, lila róż. Potem powitanie, zapach mleka i otumaniająca miłość. W końcu pierwszy uśmiech, drugi ząb, trzecie gile w tym miesiącu. Wszystko tak jak być powinno. I nagle strzał prostu w serce, bez ostrzeżenia, bez możliwości rewanżu. 
Małe różowe puchate zapada się w sobie, z dnia na dzień traci chwyt, spokój, swoje słodkie "mammma", "baba" i wszystko inne oprócz urody. Tracisz Ją, kawałek po kawałku. Nie wiesz jak to się nazywa, przekonujesz cały świat, że Ci się nie wydaje. Przeżywasz ten dramat każdą komórką ciała. Ale życie leci dalej, musisz ogarnąć kwestie techniczne, masz dziecko, nikt Ci nie da prawa by strzelić sobie w łeb, nie ma tak łatwo.
Zaczynasz myśleć inaczej - Ona jest chora, jest niepełnosprawna. Stajesz przed przygodą życia i myślisz od czego by tu zacząć błądząc we mgle. Nikt Ci nie powie, nie licz na to.  Żaden urząd, infolinia ani babcia na dworcu, nikt. Jedyną wiedzę zbierasz okruchami od rodziców z branży, a na pewno trafisz na takich, którzy pokażą co po kolei, z kim i gdzie. Oni rozumieją. Wiedzą, że nie wszystko wujek Google ci powie i wiedzą doskonale, co to znaczy gdy nagle lądujesz na Marsie i masz się nauczyć tam żyć, z dnia na dzień. Spotkasz na swojej drodze też takich, którzy Ci powiedzą "Bujaj się, mam swoje chore dziecko, nie będę Ci pomagać, bo mi nikt nie pomógł" albo "Czemu mam Ci pomóc, to zmniejsz szansę mojego dziecka na cośtam".  
Już-nie-taka-mała różowa i mniej-puchata ma zaraz 7 lat, ja 6 lat w branży. I wciąż zadziwia mnie totalny brak informacji, znieczulica, mikro-ilości ludzkiej chęci do potraktowania nas jak ludzi a nie przypadek nr tysiąc trzysta dwa czterysta, który trzeba zaksięgować, wykazać czy odpykać. Nikt nic nie wie, Pani pójdzie tu, tam, zapuka, przerosi, że żyje. Dostajesz chore dziecko, a zamiast walczyć o to, żeby na nowo dało się żyć, ba! a nawet z tego życia cieszyć, musisz prosić,wyszukiwać, kombinować, płaszczyć się, szarpać, tłuc, przepraszać, że robisz kłopot i za to, że Ona jest niepełnosprawna. Są wyjątki, spotkałam na swojej drodze kilka, ale one tylko potwierdzają cholerną regułę, że nikt nie powie Ci na początku (ani też później): "Masz chore dziecko, nie możesz i nigdy nie będziesz mógł/mogła tego, tego i tamtego. Ale możesz TO albo TO. Opcje są takie...". Bo jakieś opcje są zawsze, mimo, że czasem może wydawać się, że nie ma żadnej.
                                                                                          A.

Grafika pochodzi ze strony: www.swiatzabawek.pl