A w brzuchu - halny

Wbrew pozorom w takim recie wszystko jest ze sobą powiązane i to całkiem logicznie. Często jedne objawy wywołują kolejne, a te jeszcze coś innego; tak też się sprawa ma z całymi tonami powietrza, które B. wtłacza sobie regularnie do brzucha. Bo przecież nie gryzie i ma duże problemy z przyjmowaniem pokarmu, łyka powietrze, wstrzymuje oddech, hiperwentyluje się i pompuje tym samym swój brzuch jak balon. A skoro te gazy szlachetne tam są to chciał nie chciał i prędzej czy później - muszą wyleźć. Tędy czy owędy.
Kombinuję jak mogę by Blanim trzewiom trochę pomóc w tej niełatwej egzystencji i żeby jak najrzadziej przysparzały Jej boleści. Pilnuję, by od razu po jedzeniu nie piła, odbiła jak już zje, nie podniecała się za bardzo w porach posiłków (bo jak mi opowiada akurat przy kolacji cały swój dzień w przedszkolu to mamy balona w brzuchu gotowego), nie serwuję grochu, fasoli i kapusty itd. Bywają jednak takie dni, że to wszystko na nic - brzuch jak kamień, espumisan (i tak dawany regularnie razem z probiotykami) nie szczególnie pomaga, wiatr hula we flakach jak na tatrzańskich halach a B. ryczy z bólu. I wtedy to dopiero zaczynają się kombinacje, nomen omen - alpejskie, ew. tatrzańskie. Leżenie na brzuchu, stanie na głowie, prośby do boga owadów latających by uwolnił cokolwiek z tego małego brzuszka. Pozytywem wszystkich tych gastro-entero historii  jest fakt, że mijają równie szybko jak przyszły, czyli w momencie wypuszczenia nadwyżki gazowej, tą czy inną stroną ;)

                                                                                                                                                                                                             A. 

Gafika pochodzi ze strony: www.wiking.edu.pl