Morza szum, ptaków śpiew...

Uwielbiam... Od lat, bo wakacje nad morzem (z wyjątkiem roku, gdy Blanka była "w drodze") to stały i konieczny punkt w rocznym planie "things to do". Taką złośnicę jak ja, wkurza nad Bałtykiem milion trzysta dwa czterysta rzeczy; od WC klasy "PKP" za 3 zł, przez słońce zachodzące nie wtedy gdy by wypadało, po muzę walącą ze straganów z cudami i wiankami tak, że od poziomu decybeli każdy normalny ssak wpada w dezorientację.
Ale przychodzi zawsze taki moment albo nawet ich kilka, że dobijam w pocie czoła z takimi objawami jak: dziecko/mąż/wózek/ból głowy/kot itd. na plażę... I wtedy wszystkie te symptomy mi ustępują... Znika wszystko, rett grząźnie na obcasach w piachu i zostaję ja sama. Ja i morze. Tylko my...

Fale, ten kolor, ruch. Daleko - wydają się być takie spokojne, przy brzegu cudnie łączą się z piaskiem. Kamienie, kamyczki... Gdzieniegdzie mała zagubiona muszelka albo wypłukany kawałek szkła od butelki, który zawsze nabiera mnie, że jest bursztynem... Promienie słońca załamujące się w niepowtarzalny sposób, wpadające w granat wody i tworzące tak cudne obrazy... Szum fal, który banalnie pobrzmiewa w piosenkach, a sam w sobie jest przecież muzyką. Duetem z mewami. I ten zapach! Ostry i delikatny, tak rześki, że nie ma możliwości oddychać w płytki i pośpieszny sposób, do jakiego przyzwyczaiło nas miasto... To jest żywioł. Absolutne piękno i ideał. Tak bardzo kocham morze...

                                                                                            Agata