Mowgli w miejskiej dżungli

Zmiany... Zmiany, zmiany zmiany. Coś mi się w główce ostatnimi czasy przestawia. Może to efekt coraz efektywniejszej akceptacji choroby Małej, może jesień, albo po prostu starość... Ale z dnia na dzień, coraz mniej zwracam uwagę na oburzone spojrzenia, ciekawski wzrok i komentarze typu "A czemu ona tak piszczy/klepie/pluje itd?" To co światu wydaje się być ekstremalnie dziwnym i nienormalnym zachowaniem, dla mojego Króliczka i mnie jest całkowicie naturalne... Teraz. 
Miałam taki czas, kiedy za każdym bąkiem w towarzystwie, wyciem do księżyca w autobusie czy innym faux pas, mało nie wybiłam sobie zębów zapadając się z hukiem pod ziemię. Efekt był taki, że w obawie o swoje zdrowie psychiczne, zaczęłam unikać ludzi. I miejsc publicznych. A w niepublicznych spuszczałam głowę tak nisko, że ciągnęłam nosem po chodniku... Nie wiem, czy wstydziłam się własnego dziecka, czy sytuacji samej w sobie... Nie miałam ani siły, ani chęci czy posłannictwa, by tłumaczyć, że to/tamto/sramto to efekt choroby, choroby takiej a nie innej.
Jakieś pół roku temu, a może i więcej, coś się zaczęło zmieniać. Pewnie to duża zasługa ludzi, którzy też mają rettka w domu, ale zaczęłam czuć, że mieć retta to brzmi dumnie... Że nie jest to powód do wstydu, a raczej wyjątkowa życiowa okazja, by pokazać światu, jaka jest w człowieku siła! W tym małym dziewczęcym ciałku... I, że z rettem dopiero, można żyć mocniej, czuć więcej, oddychać tak głęboko jak nigdy dotąd... 
Teraz, z plakietką na czole "dziecko npspr i jego matka" możemy w końcu robić to na co tylko przyjdzie nam ochota. Ja mogę dawać mojej dziewczynce wszystko na co zasługuje, a Ona może robić wszystko (prawie) co mogą robić zdrowe dzieci. I może być szczęśliwa, przynajmniej na miarę rett-możliwości.
Byłyśmy ostatnio na lodach. Mała zafascynowana jasną kolorystyką i grą świateł, zaczęła radośnie pohukiwać. Na ludzi, na lody, na lodówki, zacieszając przy tym do żyrandola. Padły ze trzy  zaciekawione spojrzenia, a ja, o dziwo, nie zajęłam pole possition gotowa do ucieczki. Zagadałam Małą, zaśpiewałyśmy żyrandolowi kołysankę, a gawiedź szybko się nami znudziła. Lody zjedzone, rettMatka spełniona jako matka, a Mowgli najszczęśliwszy na świecie, bo żyrandol był taaaki cudny...
Nigdy więcej nie chcę już mieć tego poczucia "obciachu", że mam "takie" dziecko... Nie wiem, czy był to naturalny etap w godzeniu się z chorobą, ale widocznie musiałam go przejść. Po to, żeby teraz wbijać ze skowyjącym Mowglim w wózku do parku/galerii handlowej czy pizzerii, z dumą i podniesionym czołem...

                                                                                            Agata

Grafika pochodzi ze strony: www.rapgenius.com