"Się Pani umorduje..."

Ostatnio zaliczyłam rozmowę z pewną babką w doktorskiej poczekalni. Powiedziała mi coś, co słyszę dość często, w różnych tylko wersjach. Najpierw zapytała czy "taka młoda dziewuszka" ma już dzieci, odpowiedziałam, że tak, 5-letnią córeczkę, omówiłam jej pokrótce jaką wspaniałą jest dziewczynką, jednak bez wdawania się w zbędne medyczne szczegóły. Ona ciągnęła temat dalej, "Eh, to pewnie już mądrzejsza od mamy, co?", na co stwierdziłam, że może niekoniecznie i że to kwestia choroby (w dodatku - całkiem nie byle jakiej). W tym momencie ludziom zawsze rzednie mina do tego stopnia, że mi zaczyna być głupio. Po chwili usłyszałam tylko krótkie "Boże, się Pani umorduje... I Pani i to biedne dziecko". 
Myślę, że tego typu zakończenie dialogu zdarzyło mi się dobre 10-15 razy. Wiem, że ludzie zazwyczaj nie chcą ubliżyć, tylko dosyć niezdarnie okazują współczucie. Tak czy inaczej, poczułam się po raz kolejny lekko dotknięta (no może - trzepnięta w łeb). Bo czego ta kobieta mi współczuje? Nie tylko choroby, która dotknęła akurat nas, ale też chyba mojego dziecka samego w sobie. Które w pewnym sensie jest sprawcą tego, "że wszyscy, mój Boże, tak się w życiu umęczymy..."
Zawsze próbuję nie zostawiać mojego rozmówcy (o ile rzeczywiście jest życzliwy) z poczuciem, że właśnie poznał kogoś, kto niesie przez życie krzyż o wadze przekraczającej wagę jego samego i któremu gile mieszają się ze łzami w dzikim i przeciągłym egzystencjalnym szlochu. Poczułam się w obowiązku uzmysłowić tej miłej kobiecinie, że jedni mają takie waruny, inni - inne i że szczęśliwym można być tak naprawdę w każdych. Trzeba tylko ciut więcej determinacji. Dodałam, że nikt w naszej rodzinie nie ma poczucia bycia mordowanym przez życie, nikt za nikogo flaków sobie nie wypruwa, nie poświęca swego żywota ani nic z tych rzeczy. Owszem, nasza rzeczywistość bywa bardzo trudna, ale jest też piękna i kolorowa. Tak jak życie - ma tyle samo wad co zalet. Akurat tej Pani nie udało mi się chyba przekonać, bo pokiwawszy smutno głową i ze spuszczonymi jak spaniel uszami dodała tylko "Ale nigdy nie pójdzie Pani do pracy... Męka, Pani, męka. Całe życie złamane". Wtedy weszła do doktora, a ja zostałam sama z "I co z tego?!" w głowie. 
Przy tej okazji chcę zaznaczyć jasno i wyraźnie - moje dziecko nie jest, nie było i nie będzie czynnikiem, który złamał mi życie czy cokolwiek innego. Zrobię wszystko, żeby miała poczucie, że nikt z powodu jej choroby się nie morduje. Bo jest dla nas najważniejsza, w dodatku - właśnie taka jaka jest.

                                                                                                      A. 

Grafika pochodzi ze strony: goingon80.wordpress.com