Roczek

Nie wiedzieć kiedy ale cały okrągły roczek pyknął. Rok od założenia tego bloga, mam na myśli. A jak urodziny to jakieś choćby mikro-podsumowanie się należy. A więc jaki to był rok? Intensywny...
Nie powiem, z blogiem jest łatwiej żyć. Z pisaniem samym w sobie też, bo jak się strachy poubiera w słowa to od razu są jakieś mniej straszne. Ale co dużo ważniejsze - łatwiej się żyje ze świadomością, że gdzieś po drugiej stronie łączy są ludzie, którzy czują podobnie. Że świat nie składa się z Much i Cichopków, które pławią się w słodko-różowym macierzyństwie nie prezentując ani rozstępu na ciele, ani tym bardziej żadnego urazu na psychice. 
Że bycie mamą (a nawet - rett-mamą) to mega wyzwanie, które od miodu i orzeszków raczej stroni. Z tej okazji, za każdego maila, komentarz, dobre słowo, kawę i ciastko, wszystkim nie-do-końca-perfekcyjnym serdecznie i szczerze - dziękuję! Dzięki Wam nie mam poczucia bycia jedyną psycho-matką świata.
Ale żeby nie było znów za różowo muszę przyznać, że mam za sobą kilka momentów kiedy to byłam przekonana, że czas zwijać żagle (i klawiaturę), rzucić rękawice i odejść prawie-niepokonanym... Zawsze wiązało się to z krytyką, nie tyle samego wpisu czy przekonań, ale na przykład mnie jako matki czy ogólnie - człowieka. Głosów od nawiedzonej części naszego społeczeństwa było sporo, a ja chyba za grzeczna, żeby się odwrócić zadkiem i robić swoje. Ale cóż, jak to mówią - haters gonna hate (i podpiszo się "Anonim") i muszę ten fakt zaakceptować. Zaliczyłam niezłą szkołę przez ten rok, ale na szczęście cztery litery mi trochę stwardniały. Co więcej - każdy głos typu "Jak Pani może?! Matka dziecka niepełnosprawnego, ejejej..." jeszcze bardziej zaostrza mi kły i pazury, bo nic jakoś nie łechta bardziej niż rozwalanie stereotypów i mówienie wprost jak to jest być rodzicem niepełnosprawnego dziecka. Taka jakaś przekorna natura. Tak czy siak - tym co mnie nie lubią i im nie pasi co też ja za bzdury wypisuję, również serdecznie i radośnie - dziękuję. Gdyby nie Wy groziłoby mi bycie tą wybraną i błogosławioną.
Podsumowując, cieszy strasznie fakt, że jest grupa ludzi, którym można wywalić prawdę wprost, a nawet prosto w oczy a mimo tego nadal są blisko, nie odchodzą, nie odwracają się. Może nawet stają się jeszcze bliżsi... Dzięki blogowi poznałam kilka wspaniałych osób - rett-rodziców ale nie tylko, i mam nadzieję, że to będą znajomości na dłuugie lata. Parę osób także straciłam, ale może to w sumie i lepiej, że teraz a nie po kilku latach wydatkowania czasu i energii. 
Kończąc ten nudnawy wywód, chcę jeszcze raz podziękować - za wsparcie, moc, za to, że nie jestem w tym rett-bagnie sama. Bo samemu tego by się znieść nie dało, a w kupie to, jak wiadomo, zawsze raźniej! :)

                                                                                               A.

Grafika pochodzi ze strony: www.ceneo.pl