Zaszczepiłam...

Na temat szczepień (obowiązkowych u nas w kraju) ostatnio w końcu zaczęło się mówić. Dla mnie to bardzo trudna sprawa, bo ponad 5 lat temu gdy Blanka była niemowlakiem niestety nie należałam do matek, które słuchają siebie... Podjęłam kilka błędnych decyzji (naturalnie za radą lekarzy), co miało opłakane skutki później. Nie mogę powiedzieć, że już temat zamknęłam, bo nadal siedzi on we mnie gdzieś głęboko. I czy nazwiemy to wyrzutami sumienia, czy żałosnym zbiegiem okoliczności, efekty tych decyzji odczuwamy z Blanką do dziś... Pomimo, że klasyczna medycyna z kpiną odnosi się do poszczepiennych relacji rodziców, postaram się odtworzyć te co działo się u nas (bez żadnej wiedzy książkowej, danych epidemiologicznych etc). Fajnie by było gdyby udało mi się jak najmniej emocjonalnie, ale tego już obiecać nie mogę. Nawet dziś kwestia szczepień Blanki budzi we mnie same koszmarne uczucia i  wspomnienia... A więc zaczynajmy opowieść "Jak to mama w dobrej wierze swoją córkę szczepionkami zatruła".
Od samego początku lekarze wmawiali mi, że szczepienia to najlepszy kapitał jaki można dziecku dać. Należy szczepić najnowocześniejszymi szczepionkami (3 w 1 albo nawet 6 w 1) na wszystko co się da. Naturalnie - płatne to lepsze. I oby jak najmniej wkłuć (przecież dziecko nie będzie tyle cierpiało). Cały cykl szczepień kosztował mnie w 2008 i 2009 roku ok 3400 zł. Po 1 i 2  dawce Mała była drażliwa, ale jakoś minęło. Cieszyliśmy się naiwnie jeszcze kilkoma miesiącami beztroskiego rodzicielstwa. Potem dostała 3 dawkę Hexy i Prevenaru (czyli 6 chorób plus na pneumokoki) a było to jakoś ok 12 miesiąca życia. Pomimo, że nie chodziła a jej rozwój był lekko opóźniony - nakazano nam szczepić, bo to przecież jest najważniejsze! Po szczepieniu Blanka zaczęła się nam wymykać... Trafiliśmy w niedługim czasie na neurologię dziecięcą we Wrocławiu, neurolodzy naturalnie nazywali to wszystko "zbiegiem okoliczności" i "nadwrażliwą matką". Miesiące mijały a ona nadal nie chodziła, miała coraz większe trudności z kontaktem i nabywaniem nowych umiejętności.
W 16 miesiącu życia zgłosiliśmy się planowo na ostatnią dawkę Hexy i Prevenaru, z lekkim kaszlem, co oczywiście na samym początku przekazałam lekarzowi. W odpowiedzi usłyszałam coś w stylu "Niech Pani nie histeryzuje, szczepi się nawet przeziębione i chore dzieci, grunt, żeby nie miały gorączki". Pomimo wątpliwości, zgodziłam się. Blance podano 2 wkłucia, po jednym na każdą nóżkę. I wtedy widziałam się z moją zdrową córeczką po raz ostatni...
Wróciłyśmy do domu, a po kilku godzinach (na drugi dzień już bardzo wyraźnie) zauważyliśmy, że Mała nie może siedzieć. Posadzona - leci na bok. Nie trzyma zupełnie pozycji... Rączki, które wcześniej zaczynały już uderzać jedna w drugą były po szczepieniu praktycznie nierozłączne - kostki zdarte od klepania i pogryzione do krwi. Blanka stała się w bardzo niedługim czasie zupełnie innym dzieckiem. Przestała patrzeć na nas, płakała całymi dniami i nocami, nie zauważała ani psa ani zabawek. Traciła równowagę nawet siedząc a większość czasu spędzała patrząc się tępo w swoje rączki, z których wypadało już wszystko. Szybko trafiliśmy na kompleksowe badania neurologiczne, na których okazało się, że Blanka ma padaczkę. Powiązaniu pomiędzy szczepieniami a jej stanem oczywiście zaprzeczano, pomimo, że gwałtowny regres rozwoju zaczął się bezpośrednio po szczepieniu nr 4.
I teraz tak, kilka wniosków niedouczonej matki:
1. Daleka jestem od twierdzenia, że szanowny rett to efekt tylko i wyłącznie szczepienia, jednak z pewnością COŚ jest na rzeczy. W naszym kraju możliwości wybadania uszkodzenia w genach powodującego retta u Blanki się skończyły. Miała jakieś testy metylacji, cały MPEC2 przetrzepany, mikrodelecje, subtelomery, badania sąsiadujących genów (CDKL5) i inne dziwne testy. I co? I nic. Na dzień dzisiejszy dziecko ma zdrowy genotyp.  Poza tym, zespół retta jest jeszcze na tyle tajemniczą i mało poznaną chorobą, że trudno z całą odpowiedzialnością zaprzeczyć jego powiązaniu ze szczepieniami. Lekarze mówią, żeśmy szurnięci, ale znamy swoje dziecko najlepiej na świecie. U Blanki rett (zachowania autystyczne, silne stereotypie, padaczka, zaburzenia zachowania, gryzienia itd.) zaczęły się właśnie od szczepienia.
2. Jak można kazać szczepić dziecko, które jest już obciążone tzw. "opóźnieniem rozwoju" albo "encefalopatią o nieznanej etiologii"? Czy to nie znaczy, że z organizmem się coś złego dzieje i nie należy go dodatkowo obciążać?? Widać to nie znaczy nic.
3. Co to jest obowiązek szczepienia? Obowiązek mają lekarze ale ochrony zdrowia i życia, a skoro tak - to my powinniśmy mieć wybór na czym ta ochrona ma polegać. A żeby dobrą decyzję podjąć, trzeba znać wszystkie możliwe za i przeciw (w tym skutki uboczne i powikłania). Ja pytając o nie słyszałam tylko "Pani wie jakie to jest ważne dla dziecka?! Z powikłań to najwyżej gorączka, da Pani panadol"
4. Podanie do organizmu (o nierozwiniętym jeszcze układzie nerwowym) mikroorganizmów, które mają symulować chorobę, by wywołać odpowiedź układu immunologicznego jest chyba wymaganiem od tego organizmu cudów i nadludzkiej mocy. Już po szczepieniach, A. opowiadał mi jak w wojsku dostawali całą armatę szczepień na wszystko i jak oni - wielkie, stare i silne konie, padali na tydzień do łóżek bo ich organizmy po prostu nie dawały rady. A taki kilkutygodniowy człowieczek to co? Podajemy mu zmutowaną zarazę 7 (albo lepiej 13) chorób na raz i oczekujemy, że po takim koktajlu mołotowa w cudowny sposób się uodporni.
5. Wniosek ostatni i najbardziej dla mnie gorzki... Tak bardzo żałuję, że byłam aż tak głupia. Że w żaden sposób nie dopuściłam do głosu mojej matczynej intuicji i najzwyklejszego w świecie rozsądku. Że tak opacznie zrozumiałam "robienie dla Dziecka tego co najlepsze"... Przysięgam, prześladuje mnie to do dziś, bo mimo zbiegu okoliczności, niefachowości i niewiedzy lekarzy, osłabienia organizmu Blanki - to jednak ja podjęłam ostateczną decyzję. Bałam się w jakikolwiek sposób wyjść poza schemat, bo co to za matka, która nie szczepi?! Kilka dni temu nawet śniło mi się jak trzymam szarpiącą się Blankę na rękach a blondyna od szczepień ją kłuje. A ja? Nie robię nic. To chyba najgorszy z moich koszmarów.
Dziś byłabym mądrzejsza. Czasu już nie cofnę, ale nie mam zamiaru kryć faktu, że przez moje przestrzeganie bzdurnego obowiązku i procedur, Blanka przeszła i nadal przechodzi więcej niż by musiała. Bo rett rettem, ale coś w środku mi mówi, że gdyby szczepienie (chociaż 3 i 4, lub tylko 4) były wstrzymane, jej stan byłby dziś lepszy. Mniej czasu wygrzebywałabym ją z tej pomroczności... Nigdy się nie dowiem jakby było, ale jedno wiem na pewno - "państwowy obowiązek" nie zwalnia od myślenia.

                                                                                                                                                        A.

Grafika pochodzi ze strony: www.illuminaci.com