Tato

Już po Dniu Ojca co prawda, ale to nie Koncert Życzeń, można napisać o nim i później. Jakoś tak mi się zachciało właśnie teraz... Po 3-tygodniowej jeździe bez trzymanki, czyli naszym typowym i występującym kilka razy w roku - niespaniu. Rett nie śpi, jego madame Padaka również, a więc nie ma mowy o spaniu u B. A jak nie śpi B., to nie śpi pół kamienicy, albo i miasta. Wtedy A. ledwo trafia w futryny, w pracy pewnie skacze jak gumiś i generalnie wyglądem reklamuje produkcję "Noc żywych trupów". Bo to on a nie ja jest na straży gdy B. osiąga (ba! - przekracza) wszelkie możliwe granice ludzkiej wytrzymałości...
Trzeba to nazwać wprost - Córeczka jest Tatusia. Tato ma dużo więcej cierpliwości (wg mamy to kwestia możności zregenerowania nerwów w pracy poza domem, ale nie wnikajmy, bo pewnie nie tylko tego), pewnej samokontroli i zrównoważenia. Ma też swoje tajne sposoby na szaleństwa B. Nie będę się rozpisywać jak to razem cudownie poznają we troje (z rettem naturalnie) świat, bo mi wyjdzie pean "ku czci", ale naprawdę - nasz Tato daje radę. Czasem pewna nutka zazdrości przemyka mi przez głowę jak ta mała bestia gapi w ojca zakochana po same uszy. Na mnie zwykle łypie "Matka, odwal się z tym piciem/syropem/rehem/masowaniem stóp itd" :)
Tak czy inaczej, matką być chyba jest jednak łatwiej... Jakieś to bardziej wrodzone, poparte hormonalnie i wymuszone przez naturę. Rola ojca wymaga więcej zaangażowania i motywacji wewnętrznej, bo nikt mi nie wmówi, że A. wstaje do B. 20 noc z rzędu, 10 raz z rzędu i jeszcze dostając z nogi prosto w oko, bo mu tak natura i instynkt każą. Wstaje, bo sam sobie daje tego przysłowiowego kopa i chce. I w tym chceniu jest cała tajemnica bycia Tatą przez duże "T"...

                                                                                               A.

Grafika pochodzi ze strony: www.facetpo40.pl