Dotyk do kontaktu

Zależność jest taka, że im więcej cukierków, tym mniej napadów ale też mniej B. Bardzo mniej. A czasem tak mniej, że aż boli. Kontakt jest mocno ograniczony, bo B. drzemie/ chrapie/ czuwa/ leży itd. nawiązując znacznie mniejszą interakcję z otaczającym światem niż to było wcale nie tak dawno temu.
Zakotwiczona jeszcze na szczęście jest i nie odleciała całkowicie, bo jak się przebudzi czy my Ją wyrwiemy to i się pogapi i uśmiechnie, bajkę nawet czasem oglądnie, poświrujemy, pochrzanimy głupoty, jak zawsze. Ale fakt pozostaje faktem – mało jest B. i rozmowa z Nią (nawet ta na oczy) jest mocno utrudniona.

Nasza Pani Psycholog przybyła ostatnio w ten trudny czas z mocno dla mnie odkrywczą myślą, że szeroko pojęty kontakt, to nie tylko słowo za słowo, oko za oko i dobranoc za noc. Przecież kontakt sam w sobie zaczyna się zaraz po urodzeniu od dotyku, to czemu by teraz do niego nie wrócić? Co innego nam pozostaje; słowo za słowo odpadło dzięki uprzejmości retta już dawno, oko trochę niestety już też bardziej na Maroko, więc tylko on...

Zaczęłam o tym myśleć, tak bardziej szeroko. Bywało, że Jej długa noga zamiast się układać na przykład do rajstopa waliła mnie prosto w zęby a ja, zamiast ogarnąć te kończyny pokojowo, to Ją szarpnęłam. Albo próbując Ją postawić, bez chęci współpracy za to z moimi cieśniami nadgarstków złapałam tak, że z pewnością zabolało... Najczęściej z bezsilności, czasem z nerwa, czasem z rozpaczy, nieważne, to ja jestem duża i pełnosprawna, powinnam myśleć o tym, że dotyk to też forma rozmowy. A często wygląda to tak, że szybko, szybko, jedzenie leci z paszczy, ja w górę, Ona w dół i chwyt, który ma niewiele wspólnego z terapią miłości.

Dało mi to wszystko trochę do myślenia. Jak sobie Ją tak porozkładam na części pierwsze, to łatwo można zauważyć, że jak każde chyba dziecko, Ona uwielbia dmuchanie w grzywkę, czochranie po lokach, gilgotki, pieszczotki i tym podobne. Jako postanowienie noworoczne, lekko już przeterminowane, postanowiłam, że muszę większą uwagę przykładać do tego jak Ją dotykam przy okazji tych wszystkich czynności i naszej nierównej walki z grawitacją... I żeby moje łapy mówiły Jej przede wszystkim „Mama kocha nad życie” a nie „Co za cholerne rajtuzy" albo "Zaraz mnie szlag jasny na to wszystko trafi”.

                                                                                             A. 

Grafika pochodzi: naturalnecentrumzdrowia.pl