Ona jest ze snu

Zrobiłam to zdjęcie i aż mnie walnęło. Bo ani nie jest wykadrowane jak trzeba, ani pewnie idealnie ostre, na fejsa też nie nadaje się w ogóle. Ale tak idealnie pokazuje jak Blanka jest delikatna... Aż przezroczysta. I ma w sobie to coś, co pozwala być pewnym, że jest najprawdziwszym na świecie aniołem.
Przychodzi wieczór, Mniejsza używa życia z ojcem bez maminego gacio-trzęsącego o wszystko nadzoru, a my zostajemy same. B. usypia... Chociaż mi się czasem wydaje, że odlatuje w jakiś inny, sobie tylko znany wymiar. Owszem, pewnie ten wymiar da się osiągnąć taką ilością dropsów jakie zjada na kolację, jednak to z pewnością nie tylko to. Zawsze przed snem wygląda jakby była "uszyta" z mgły...
Bywa, że próbuję uchwycić to aparatem, czasem nawet nie chcę się poruszyć, tylko patrzę. Siedzę i patrzę. Ona opowiada, ja słucham. Mówi oczami, ja oczami słucham... Jest tak delikatna, zupełnie bezbronna, stworzona by Ją chronić. Pełna pokory i siły. Moja i ciągle tu. Mam to szczęście, że kobieta, którą tak bardzo podziwiam jest moją Córką. 
Wszystko w Niej jest idealne; ciało stąd, dusza całkowicie stamtąd. Patrzę w te oczy i widzę jaka jest zmęczona... Bo jest ze snu a ubrana w tak okrutną codzienność.

                                                                                                                                                     A.