Matka zmęczona jest

Od przynajmniej tygodnia próbuję coś sensownego, z płentą, podmiotem lirycznym i orzeczeniem, sklecić ale za nic nie wychodzi. Wszystko stabilnie (ale do d), wiosna już prawie a ja zamiast kipieć przebiśniegowym optymizmem jestem jakoś cholernie zmęczona... Niespecjalnie lubię narzekać (chociaż czasem lubię, tyle, że niekoniecznie zasrywając górnolotne treści na blogu) ale dziś czuję, że spada mi ze zmęczenia głowa na klawiaturę. I oklapło mi przynajmniej jedno uszko.
Nienawidzę siebie w nie-formie. Nie cierpię jak czegoś nie mogę, coś mnie przerasta, coś jest ponad możliwości mego wyćwiczonego na rett-skalpelu ciała albo upadłego ducha. Nie lubię tego stanu tak bardzo, że rzadko kiedy dopuszczam do sytuacji, że sama przed sobą przyznaję - "nie mam siły". Dziś pójdę chyba właśnie o krok dalej i wyznam to publicznie. Bo jak pomyślę, że za 2 godziny mam przywlec na to 1 piętro tą moją "mamooo, człowiek guma jestem, pacz jak fajnie" Blankę, to robi mi się słabo. Kawa nie pomoże, pieśń "do bojuuu Polsko" też chyba nie bardzo... Zonk. 
Zapewne, zgodnie z moimi skłonnościami, za dużo od siebie wymagam. Zawsze lubiłam sprawdzić co to znaczy "nie-da-się" a jak się-dało to byłam w sobie przez chwilę zakochana. Miły stan. Dzisiaj mam jakieś dziwne poczucie, że wyrobiłam normę na ten tydzień. W dźwiganiu, targaniu, przewijaniu, topieniu piciem, przebieraniu, karmieniu, wstawaniu, niespaniu i innych czynności na rzecz osób trzecich i czwartych. Jakby nie było, a czasem o tym zapominam - jestem ręcami, nogami, oddechem i paroma innymi rzeczami dla B. a na grzbiecie siedzi mi całą dobę drugi mały ssak. No więc kończyny bolą, głowa też, inne tam też ale przynajmniej są na swoim miejscu. A w klatce piersiowej stan medyczny zagrażający zdrowiu i życiu - brak jednego z dwóch moich serc. Zbieram się zatem, bo to drugie, większe, czeka już na mnie w przedszkolu.

                                                                                              A.

Grafika pochodzi ze strony: www.krainamemow.pl