Jedna wielka dilemma

W sumie macierzyństwo ma tak na drugie imię, bo od pierwszego krzyku jedziesz z wybieraniem TEJ lepszej opcji - pampers czy dada, szczepienie 12 w 1 czy 20 w 1, pierś czy krowa, old-schoolowy wózek czy trendi chusta. Później robi się wcale nie mniej ambitnie, bo: angielski czy balet, dziecko wege czy dziecko wyhodowane na parówkach, smoczek czy pogryziona pierś i tak w nieskończoność. Każdą z decyzji okupuje się oczywiście niemałym stresem, bo jak wyszło dobrze to i mąż po ramieniu poklepie albo i po tyłku, a jak wyszło źle to beczysz trzy tygodnie w poduszkę, bo "a nie mówiłem, mogliśmy zrobić inaczej". 
Każdy rozstrzyga swoje dylematy, podejmuje decyzje w najlepszej wierze oraz naiwnie wierzy, że owa wiara uchroni go/ją od jakiejkolwiek katastrofy. Proces dochodzenia do decyzji nie jest prosty; można przegryźć to w sobie, ew. się z tym przespać, posłuchać maminej intuicji, można radzić się babć, cioć, koleżanek na placu zabaw i forumie dla super-mam. Tak czy inaczej - co byś matko nie zdecydowała, czasem Ci się noga powinie. 
Mamy w ostatnim czasie do podjęcia kilka strategicznych decyzji rzutujących na dalsze życie Blanki. Główne dylematy teraz na tapecie są następujące: 

•  poprawczak czy warzywniak (po pierwsze primo można jak się okazało odroczyć dziecinę jednak do 9 r.ż. i kazać przesiedzieć rok dłużej w przedszkolu, a za "warzywniak" w znaczeniu grupy rewalidacyjnej z góry i z każdej innej strony przepraszam, ale śmieszy mnie i rozczula ta cała wizja Blanki jako marchewki, brokułka czy innego zdrowego zamiennika i żadna kurde inna nazwa mi do tej rewalidacji nie pasuje ;)
• opóźnianie zastrzykami dojrzewania u B. czy pozostawienie tych kwestii by następowały we własnym tempie (nie mogę się rozpisywać o szczegółach, bo nie przystoi opisywać pewnych kwestii gdy jest się matką Lejdi, w każdym razie doktorka twierdzi, że na pierwszy wąs za wcześnie i chce uskutecznić na B. terapię zastrzykową mającą na celu utrzymanie jej w ciele poczwarki jak najdłużej)
•  wzywać karetkę czy nie wzywać karetki (do napadu oczywiście)
•  zgodzić się wdrażać nowy lek na epi czy windować w kosmos dawki starych leków
• kłos czy dobierany
• itd, itp, i bez końca...

Można by podsumować, że zrobimy tak, by było jak najlepiej dla Blanki. Zonk jest taki, że w pewnych kwestiach nie wiemy co okaże się z perspektywy przyszłości dobre... Także wygląda na to, że B. od września rusza dumnie z głębokim stopniem upośledzenia umysłowego (a fe! nienawidzę tej nomenklatury, nigdy nie usłyszy w domu, że jest głęboka, bo jest motyl i ma swój rett-skafander, więc terapię i sposób postępowania ma mieć dopasowaną do siebie a priorytetem ma być Jej ogólny i szeroko pojęty dobrostan) do warzywniaka (jako najpiękniejszy kwiatuszek na świecie, o który trzeba dbać i kochać i całować), z włosem pod pachą takim na jaki natura się zdecyduje, z lekami na epi takimi jak zdecyduje nasza młoda i prężna dr neuro, z wiatrem we włosach i rozpłakaną matką, dumną ze swojej dużej dziewczynki (a tak poza tym, to właśnie wypadł nam drugi ząb, fakt - trochę mu pomogłam) :))

                                                                                                  A.

Grafika pochodzi ze strony: www.sento.net