Stópki, rączki...

Pewne małe puszyste stópki i udręczone rączki są obiektem mojej (chyba niegroźnej) obsesji. Uwieeeelbiam je wszystkie cztery :) I niby miliony dzieci mają owe kończyny, i niby tyle samo matek na świecie je ubóstwia, to jednak te należące do mojej B. są zupełnie i absolutnie wyjątkowe.
Bo kto zrozumie ile może przejść maleńka łapka, która musi (po prostu musi, bo inaczej się udusi) być "klepaną" cały dzień, za wyjątkiem epizodów spania? Codziennie, 7 razy w tygodniu, miesiąc za miesiącem i koniec w końcu - latami? 
To są prawdziwie dorosłe rączki, które wzięły na klatę fakt, że z kredką w żaden precyzyjny sposób nie będą już miały nigdy do czynienia. To są łapki, które musiały znaleźć sobie sposób na dalsze bycie użytecznymi (bo przecież w tym jest chyba właśnie sens istnienia dłoni?). Te rączki są najbardziej doświadczonymi rączkami jakie znam. Z każdą blizną od klapania, z małymi udręczonymi paluszkami i skórką, która czasem błaga o litość... Uwielbiam je po prostu - ten oblizany zapach, każdy malutki słony paluszek i wszystko co ich dwóch dotyczy. Nasz pies zresztą w pełni podziela moje zdanie. 
W całkowitym przeciwieństwie do spracowanych dłoni, mamy dwie puchate stópki. Zupełnie inne niż stopy dzieci w wieku 5, 5 roku. Nie zmienione godzinami tupania po piasku, nie zmęczone, tylko takie... delikatne. Aż przezroczyste. Takie prawdziwie nieskalane niczym. Do całowania, wąchania i gilgotania. Blanka uwielbia nasze (nieprawdziwe zresztą) sugestie, że jej małe stopy śmierdzą. One nie śmierdzą... Bo są idealne. Każdy krok kosztuje je dużo więcej niż przeciętną ludzką stopę. Postawione na podłodze robią wrażenie jakiś zawstydzonych, to nie to co lubią najbardziej. One (razem z łapkami) po prostu uwielbiają być kochane. I ja, z całą właścicielką, uwielbiam je do obłędu :)

                                                                                                A.

Grafika pochodzi ze strony: www.polki.pl