Stojak na Blankę

Człowiek jak nie musi wiedzieć to nie wie i generuje sobie w głowie jakieś niestworzone historie a propos niektórych rzeczy. Takich, "dzięki" którym d... cierpnie i które wrzuca od razu do szufladki z podpisem "brrr". Miałam tam różne, "pionizator" też, zaraz obok "paralizatora", w podkategorii "średniowieczne narzędzia tortur". 

I nie pomyślałabym nigdy, że jakiś czas później kilka kawałków drewna z pasami do wiązania dziecka ogłoszę sprzętem roku. 
B. pamięta. B. wie, że człowieki chodzą na nogach. I że Ona też tak chodziła. Miałam w sobie pewne opory połączone z niewiedzą i niespieszno mi było do pionizatorów i tym podobnych. Okazało się, że nie miałam absolutnie racji. Kupiliśmy na spółę z nfz-tem prosty polski pionizator, wpięliśmy B. w te nogi i Jej mina powiedziała nam wszystko. Mało jest rzeczy, które wywołują u B. ewidentną i powtarzalną reakcję. Kolędy - już nie, nie zawsze. Bajki - też zależy kiedy a jak jest jakiś parszywy dzień i B. widzi duchy to puszczając z youtuba Świnkę Peppę mam wrażenie, że zaserwowałam Jej "Oszukać przeznaczenie". Czyjś uśmiech z kolei, to jest to na co Blanka w 99 % odpowiada tym samym (1% pozostaje na kobiecy foch). Teraz do bankowych wywoływaczy uśmiechu dołączył nasz stojak. 
 

Ona to uwielbia, przysięgam. Znów sama (prawie) stoi, widzi inaczej a nie tylko z pozycji horyzontalnej albo z tyłka, a jak się Ją ciąga po domu na tych kółkach to ma wrażenie jakby znów chodziła. I ja pozbyłam się w końcu całkiem sporej ilości wyrzutów sumienia, że nie mam siły z Nią już chodzić. Bo ostatnio się nie dało, naprawdę. A tak to B. w pionie, Jej gnaty  się cieszą, flaczki również, ja tym bardziej i wszyscy są szczęśliwi. Kto by pomyślał  :)))

                                                                                                         A.