Lęk

17 dni sielanki. Mój zatruty adrenaliną mózg i ciało nie zdążyły się jeszcze zregenerować, nie mówiąc o B. Masz z tyłu głowy, w szufladzie "coś optymistycznego", że to może jednorazowa akcja i się nie musi powtórzyć. Albo pełnia a bezdech ma prawo się zdarzyć i nie znaczy to, że kolejny pomysł na leczenie B. okazał się fiaskiem.
Tyle, że jedynym co się w tej głowie otwiera to wielka i przepastna szuflada z koszmarami, z której całymi stadami wyłażą potwory. Boisz się, że znów wraca to co było, a każdą minutę wypełni lęk, że Ją stracisz. Znów widzisz tylko zalane łzami oczy, Jej sztywne ciało i fioletowe usta. Wiesz, że nie oddycha. Walisz głową w ścianę. Nadzieja rozbryzguje się w drobny mak jak tafla szkła a każdy ostry jak brzytwa kawałek przecina Ci duszę. Spokój rozsypuje się w jedną chwilę jak domek z kart. Boisz się...
Myślisz "Nie, błagam..." i w tej samej chwili wiesz, że to kompletnie na nic. Bo nic to nie da. Chcesz tylko jednego - chwili spokoju, by można się było zregenerować i trochę pożyć. Byś mogła przestać traktować ambu jako najważniejszy sprzęt w domu. Byś każdej ciszy nie traktowała jako potencjalne "Nie oddycha, dawaj ambu!". Byś chwilę mogła pobyć tylko Jej mamą...

                                                                                                 A. 

Grafika pochodzi ze strony:  purpmagazine.com