Nie rycz, mała, nie rycz...

Z niemałym zaskoczeniem usłyszałam niedawno siebie mówiącą do znajomej: „Nie, Blanka już nam nie wyje tak jak kiedyś”... Gdzieś w pędzie życia umykają takie sprawy, coś jest a później tego nie ma, ot tak i się tego nie zauważa ani nie umie docenić. Bo fakt jest faktem – w wieku lat 7 z hakiem Blance przeszły płaczowe jazdy (czy na zawsze to jeszcze zobaczymy).

Pierwszych 5 lat mojego życia z rettem stanowiło nieustanne Jej pacyfikowanie  i próba funkcjonowania w ciągłym wrzasku. Tego się nie da opisać – ryk po kilkanaście godzin, w dzień i w nocy, świątek, piątek i niedziela, do za przeproszeniem zrzygania tymi gilami i łzami. Chwila snu ze zmęczenia, nagłe wybudzenie z krzykiem i znów wszystko od nowa.

Nie dało się tego niczym uspokoić, ani lekarzem, ani farmaceutą, tuleniem, waleniem głową w ścianę – niczym, po prostu niczym; B. darła japę przez kilka pierwszych lat swojego dzieciństwa. Pamiętam jak siedziałam kiedyś z kawą przy kompie czytając o milczących aniołach, nie słysząc nawet swoich myśli, bo B. akurat miała fazę i obmyślałam jakąś bardziej trafną nazwę dziewczynek z zespołem retta, np. rozdarte diablice czy coś w ten deseń. Pamiętam też jak sąsiadka zwabiona rozdzierającym krzykiem zapukała do nas o 3 nad ranem z pytaniem czy aby nie polulać tej małej (a tak naprawdę - czy aby już nie czas na niebieską kartę dla naszej miłej rodzinki). Pamiętam również jak pojawiłam się u pewnego psychiatry (nie na NFZ czyli musiałam być już na granicy utraty zmysłów) z błaganiem o lek, który ogłuszy albo ogłupi mnie na tyle, bym tego wycia już nie słyszała. Chociaż chwilę. Bo pomóc wtedy Jej się naprawdę nie dało...

Rett ma to do siebie, że coś daje i to tak sobie jest, jak wsza, żre wszystkich, ale w końcu trzeba się do niej przyzwyczaić i z nią żyć. Tak było z pluciem i robieniem baniek ze śliny, zgrzytaniem, niespaniem, lękami, widzeniem duchów i z ryczeniem również. I tak jak większość z tych mniejszych bądź większych upierdliwości – poszło jak przyszło. 
Nie wiem, czy B. wydoroślała? Czy poddała się, że już nie walczy ze wszystkim? Czy spokorniała po prostu? Jest inna, śmieje się bardzo rzadko, w głos już prawie nigdy, ale też nie terroryzuje nas płaczem i krzykiem. Może umiemy już lepiej, i Ona i my, z tym gównem postępować... Ona wie, że płaczem i krzykiem nie powie mi o co chodzi, ja wiem, że jak płacze to jest tego konkretna przyczyna. Nie mamy narzędzi do komunikacji, tylko małe ich okruszki – pół mrugnięcia okiem, westchnienie, spojrzenie tam a nie tu plus intuicja, poszlaki i chybił trafił. I na tej podstawie kombinujemy jak działać, bo B. już nie wyje jak mała diablica, tylko używa płaczu naprawdę w ostateczności  gdy inne metody "powiedzenia" mi co jest nie tak totalnie zawiodą. Mądra moja dziewczynka, chyba dorasta :)

                                                                                                 A.

P.S. Rett-Rodzicom, którzy przechodzą teraz piekło nigdy niekończącego się darcia, chcę zacytować słowa piosenki Pani Prońko - "Bądź jak kamień, stój wytrzymaj, kiedyś te kamienie drgną", bo to mienie! Na pewno.